Maandelijks archief: september 2013

Ironie bij de G20

In een gezamenlijke verklaring die na afloop van de G20-top in Sint-Petersburg werd verspreid staat: ‘De landen van de G20 willen tegen eind 2015 tot een automatische uitwisseling van fiscale gegevens komen in de strijd tegen de fraude.’ Het doel van deze automatische uitwisseling van fiscale gegevens is dat de banken de informatie over bij hun geplaatste buitenlandse beleggingen overmaken aan de betrokken fiscale overheden, zonder dat zij hiertoe werden verzocht.

Bij de vorige G20-toppen legde men ook steeds ronkende verklaringen af waarbij men de belastingparadijzen scherp in het vizier nam. De vraag verdient het te worden gesteld of een dergelijke top van de G20 er geen verborgen agenda op nahoudt. De leiders van de G20 veroordelen scherp de praktijken van belastingparadijzen, die zij schadelijk achten voor hun economie, omdat kapitalen worden afgewend naar vreemde landen met een bankgeheim,  met de mogelijkheid tot opzetten van schermvennootschappen en met een laag belastingtarief. De landen die als belastingparadijs worden aangemerkt door de G20 zijn zoals steeds de klassieke belastingparadijzen: Liechtenstein, Zwitserland, enz.

De ironie wil echter dat het perfect mogelijk is een schermvennootschap op te richten, en die te onderwerpen aan een laag belastingtarief, in de VS. Het bekendste voorbeeld is wellicht de staat Nevada. Maar ook Delaware is een goed voorbeeld. Dit ‘belastingparadijs’ binnen de VS wordt echter nog steeds beschouwd als een binnenlandse aangelegenheid.

Het lijkt dus vreemd dat de G20 verplichtingen oplegt aan landen welke zij aanmerkt als belastingparadijs, terwijl in haar eigen achtertuin net dezelfde technieken worden gebruikt die zij zo scherp veroordeelt.