Tagarchief: fiscaal

Internationale fiscale gegevensuitwisseling

GegevensuitwisselingDe internationale tendens van gegevensuitwisseling en doelgerichte samenwerking doet het fiscaal bankgeheim op termijn volledig verdwijnen. De globale steun voor de initiatieven om gegevens op periodieke en gestructureerde wijze uit te wisselen, neemt toe. Traditionele vluchtoorden, zoals o.m. Zwitserland, komen hierdoor steeds meer onder druk te staan.

Zwitserland

Het Zwitsers parlement heeft op 31 mei 2016 het akkoord met de EU en Australië over de automatische uitwisseling van financiële informatie geratificeerd. Daarmee kunnen Zwitserland en de 28 lidstaten van de EU vanaf 2017 starten met het inzamelen van bankgegevens die in 2018 uitgewisseld kunnen worden.

Door de nieuwe EU-Zwitserse overeenkomst krijgen de lidstaten, jaarlijks, de namen, adressen, fiscale identificatienummers en geboortedata van hun ingezetenen die een rekening aanhouden in Zwitserland, alsmede andere financiële informatie en saldi van de rekeningen.

Internationaal

DStZ.11

Op 1 januari 2016 is de Europese spaarrichtlijn opgeheven en vervangen door de Common Reporting Standard (CRS). De CRS is een OESO-initiatief waarvoor de OESO zich geïnspireerd heeft op de Amerikaanse FATCA-regels. Alle landen die toetreden tot de CRS ondertekenen daartoe een multilaterale overeenkomst. De CRS werd op Europees niveau in onze wetgeving ingevoerd door de bijstandsrichtlijn (Richtlijn 2014/107/EU).

Maak schoon schip met de inkeerregeling

Zwitserland is op 9 oktober 2013 verdragspartner geworden van het OESO-verdrag over wederzijdse administratieve bijstand in belastingzaken (WABB). Hierdoor wordt het vanaf 2015 mogelijk dat Zwitserland informatie over belastingplichtigen gaat uitwisselen. De verwachting is groot dat de Nederlandse Belastingdienst dan informatie zal vragen over bankrekeningen die Nederlanders in Zwitserland aanhouden. Indien u in het verleden uw (Zwitserse) banksaldi niet hebt aangegeven in uw aangifte inkomstenbelasting (box 3), dan loopt u een verhoogd risico op navordering van belasting, heffingsrente en boete. Het feit dat landen (zoals Luxemburg en Zwitserland) hun bankgeheim opheffen of overgaan tot automatische gegevensuitwisseling is een reden voor mensen om gebruik te maken van de inkeerregeling.

Met ingang van 1 juli 2014 bedraagt de boete bij het inkeren van vermogens 30% van de ontdoken belasting. Vanaf 1 juli 2015 wordt deze boete verhoogd naar 60%. Mensen die zonder vrijwillig hun vermogen in te keren tegen de lamp lopen, riskeren een boete die kan oplopen tot 300%.

BelastingdienstDe Belastingdienst mag over twaalf jaar navorderen. Mede afhankelijk van het verleende uitstel voor het indienen van de aangifte, zal 2001 of 2002 het oudste jaar zijn waarover de Belastingdienst een navorderingsaanslag kan opleggen. De nagevorderde belasting bedraagt 1,2 % over het niet aangegeven banksaldo van het desbetreffende jaar. Bovendien is er heffingsrente verschuldigd. De heffingsrente is hoger naarmate het belastingjaar ouder is.

Het inkeren kan een ingewikkeld proces zijn, dat niet alleen betrekking heeft op de hoogte van de boete, maar ook op de hoogte van de op te leggen belastingaanslag. Denk daarbij bijvoorbeeld aan de vraag waar het geld vandaan komt en wat er met het geld is gebeurd. Het is zeker niet ongebruikelijk dat na het inkeren, toch een dispuut ontstaat over de hoogte van de aanslag en dat daarbij beroep moet worden gedaan op de rechter.

Fiscale gunstregimes in Zwitserland

Zwitserland is een klassiek fiscaal gunstregime die een wereldwijde aantrekkingskracht bezit omwille van haar gunstig fiscaal regime voor vennootschappen en haar befaamd bankgeheim. Zwitserland beschikt over een gunstige fiscale omgeving in vergelijking met de fiscale regimes die Zwitserland omringen.

Enkele Zwitserse kantonnale fiscale regimes zijn al jaren een twistpunt tussen de Europese Commissie en Zwitserland. Kern van deze regimes is dat buitenlandse ondernemingen die activiteiten ontplooien in Zwitserland gunstiger worden behandeld dan binnenlandse ondernemingen. Doel daarvan is het aantrekken van vermogen en activiteiten naar Zwitserland. Hierna ga ik dieper in op één van de gunstige vennootschapsregimes in Zwitserland namelijk de holdingmaatschappijen.

  • Holdingmaatschappijen

Deze ondernemingen worden opgericht met als doel om op lange termijn de administratieve taken betreffende deelnemingen in andere bedrijven op zich te nemen. Zij mogen geen commerciële activiteiten in Zwitserland uitoefenen. Op federaal niveau genieten zij een vermindering voor deelnemingen die tot 100% van het nettorendement van hun deelnemingen kan bedragen en dus gelijk aan hun nettowinst. Holdingmaatschappijen worden bijna volledig vrijgesteld van kantonnale belastingen. Op kantonaal vlak worden deze ondernemingen vrijgesteld van elke belasting op de winst van zodra hun deelnemingen of hun rendement minimum 2/3 vertegenwoordigt van het totaal aan actief of van de opbrengsten, met uitzondering evenwel van hun rendementen en onroerende opbrengsten die op de gewone wijze worden belast. De kantons heffen voor deze ondernemingen enkel een verminderde belasting op het kapitaal.

Ironie bij de G20

In een gezamenlijke verklaring die na afloop van de G20-top in Sint-Petersburg werd verspreid staat: ‘De landen van de G20 willen tegen eind 2015 tot een automatische uitwisseling van fiscale gegevens komen in de strijd tegen de fraude.’ Het doel van deze automatische uitwisseling van fiscale gegevens is dat de banken de informatie over bij hun geplaatste buitenlandse beleggingen overmaken aan de betrokken fiscale overheden, zonder dat zij hiertoe werden verzocht.

Bij de vorige G20-toppen legde men ook steeds ronkende verklaringen af waarbij men de belastingparadijzen scherp in het vizier nam. De vraag verdient het te worden gesteld of een dergelijke top van de G20 er geen verborgen agenda op nahoudt. De leiders van de G20 veroordelen scherp de praktijken van belastingparadijzen, die zij schadelijk achten voor hun economie, omdat kapitalen worden afgewend naar vreemde landen met een bankgeheim,  met de mogelijkheid tot opzetten van schermvennootschappen en met een laag belastingtarief. De landen die als belastingparadijs worden aangemerkt door de G20 zijn zoals steeds de klassieke belastingparadijzen: Liechtenstein, Zwitserland, enz.

De ironie wil echter dat het perfect mogelijk is een schermvennootschap op te richten, en die te onderwerpen aan een laag belastingtarief, in de VS. Het bekendste voorbeeld is wellicht de staat Nevada. Maar ook Delaware is een goed voorbeeld. Dit ‘belastingparadijs’ binnen de VS wordt echter nog steeds beschouwd als een binnenlandse aangelegenheid.

Het lijkt dus vreemd dat de G20 verplichtingen oplegt aan landen welke zij aanmerkt als belastingparadijs, terwijl in haar eigen achtertuin net dezelfde technieken worden gebruikt die zij zo scherp veroordeelt.